Vrouw, mens en trotse moeder van vier

Mijn naam is Nadieh Jenkins. Als opgroeiend oudste dochter zijn mijn mooiste herinneringen die met het ouderlijk gezin van vijf op het grote bed van mijn ouders, en de liefdevolle hulp van de kraamverzorgsters in huis.

In de afgelopen jaren heb ik zelf vier totaal verschillende zwangerschappen en geboortes mogen ervaren. Op elk van die vier ervaringen kijk ik groots en positief terug. Ondanks dat niet alles verliep waar ik op gerekend had, voelde ik een diep vertrouwen en intuïtief weten bij alle vier mijn kinderen. Mijn eerste dochter is in het ziekenhuis geboren; mijn andere drie kinderen zijn thuis geboren, in een oase van vertrouwen, rust, zachtheid, geduld en vrouwelijke energie. Ik gun dit iedere vrouw.

Door deze ervaringen en hun mooie ogen mag ik ook mezelf zien. Zo groeien we samen — soms met gegil, gegrom en veel decibellen, maar bovenal met onvoorwaardelijke liefde voor de unieke minimensjes die ze geworden zijn.

De laatste eerste duizend dagen zijn binnen de muren van mijn gezin officieel voorbij. Het is dus niet toevallig dat ik Mamance nu — eindelijk — de wereld in breng, net nu dit hoofdstuk zich voor mij sluit. Ik zal nooit meer dichter bij dat prille begin staan.

Want wat heb ik mij bij momenten moederziel alleen gevoeld, en soms nog steeds. Al die ongekende gevoelens, ook al was en ben ik omringd door heel wat betrokken anderen. Dat is niets om je voor te schamen. Integendeel, het is de normaalste zaak van de wereld.

Als geboortetraumaconsulent en postpartumdoula heb ik de eer vrouwen te mogen ondersteunen die zichzelf ergens in het moederschap verloren of vastgereden hebben. Omdat ik weet dat erkenning helpt om je minder alleen en onbegrepen te voelen. Het is mijn missie dat elke vrouw tijdens het moederschap zichzelf op de eerste plaats durft te zetten.

Warme moedergroet, Nadieh